Leczenie miejscowe

Jedną z kategorii leczenia łuszczycy jest leczenie miejscowe. Oparte jest ono na zastosowaniu specjalnych produktów najczęściej w formie maści, które stosowane są zewnętrznie na zmienioną skórę.

Leki służące do leczenia miejscowego zawierają przede wszystkim substancje, które mają łagodzące działanie – likwidują objawy łuszczycy o łagodnym przebiegu. Terapia preparatami miejscowymi, aby przynieść efekt trwa od kilku do kilkunastu tygodni.

Maści/krem stosowane w leczeniu łuszczycy

Przy łagodnym przebiegu łuszczycy polecane jest stosowanie leków nakładanych i wsmarowywanych na skórę, które mogą zmniejszyć jej objawy.

Wśród maści i kremów stosowanych w leczeniu łuszczycy polecane są przede wszystkim te, które zawierają w swoim składzie mocznik, kwas salicylowy, siarkę, cygnolinę (antralinę), kortykosteroidy, pochodne witaminy D3; preparaty dziegciowe czy retinoidy. Szerzej opis działań powyższych substancji zamieszczony jest poniżej.

(cygnolina) antralina

Stosowana jest w leczeniu łuszczycy w formie maści od końca lat 80-tych XIX wieku. Preferowana jest w leczeniu łuszczycy zwyczajnej. Nie powinna być stosowana w przypadku cięższych objawów łuszczycy, gdyż może zwiększać jej objawy. Dla cygnoliny charakterystyczne jest hamowanie podziałów komórkowych przez co zmniejsza się łuszczenie skóry.

Z uwagi na dość silne działanie nie powinna być stosowana we wrażliwe miejsca na skórze jak np. na twarzy. Lek produkowany jest w formie maści bazującej na połączeniu cygnoliny z kwasem salicylowym. Wśród działań niepożądanych wyróżnić można pieczenie i podrażnienie skóry stąd istotne jest, aby po zmyciu cygnoliny skóra została odpowiednio natłuszczona.

Po zakończeniu leczenia cygnoliną na skórze mogą wystąpić ciemne, fioletowo-brązowe przebarwienia, które z czasem ustępują. W przypadku jego stosowania pacjent musi uważać na ewentualne zabrudzenia pozostałe po przeprowadzonej terapii. Lepsze rezultaty działania cygnoliny przynosi jej połączenie z fototerapią lub kortykosteroidami.

(kortykosteroidy) sterydy

treatment photoKortykosteroidy bardziej znane są pod nazwą sterydy. Posiadają przede wszystkim działanie przeciwzapalne, immunosupresyjne oraz przeciwalergiczne. Kortykosteroidy jako hormony nadnerczy wytwarzane są przez organizm człowieka. W wersji syntetycznej stosowane są od lat 50-tych XX wieku. Dzisiaj leki bazujące na kortykosteroidach zalecane są tylko w szczególnych przypadkach i przez krótki okres czasu m.in. dlatego, że stosując je dłużej, organizm może się na nie uodpornić. Mimo, że leki te przynoszą bardzo szybkie stłumienie objawów łuszczycy pacjenci z reguły obawiają się ich. Dzieje się tak, ponieważ zaraz po odstawieniu kortykosteroidów następuje szybkie nasilenie objawów łuszczycy. Co więcej choroba w tym czasie może przybrać inną, bardziej zaawansowaną formę.

W tym przypadku najczęstszymi działaniami niepożądanymi są: przebarwienia skóry, jej zaniki, powstanie rozszerzonych naczyn na skórze, czy zakażenia bakteryjne i grzybicze.

W leczeniu łuszczycy leki te mają postać maści, płynów i aerozoli. Dodatkowo wśród leków kortykosteroidowych można wyróżnić podział na te działające wyłącznie na bazie sterydów oraz poszerzone o inne substancje takie jak kwas salicylowy.

Pochodne witaminy D3

Są to preparaty do stosowania zewnętrznego stworzone głównie na bazie dwóch pochodnych witaminy D3: kalcypotriol, takalcytol. Terapia z zastosowaniem tych substancji opiera swe działanie na hamowaniu podziału komórek skóry i normalizacji jej dojrzewania. Pochodne witaminy D3 stosuje się w miejscach gdzie występują zmiany łuszczycowe (również na skórze głowy). Pierwsze działanie leków z tej grupy jest zauważalne w okresie do 4 tygodni. Zaletą korzystania z preparatów opartych o pochodne witaminy D jest komfort (nie są tłuste więc nie zostawiają śladów) oraz bezpieczeństwo. Do najważniejszych działań niepożądanych należą problemy z miejscowym podrażnieniem skóry, świąd, rumień, pieczenie, zapalenie skóry twarzy. Obecnie preferowane są preparaty będące połączeniem kalcypotriolu i sterydu. Preparaty te mają wysoką skuteczność.

Preparaty dziegciowe

Dziegcie pierwszy raz zostały zastosowane w leczeniu łuszczycy już czasach starożytnych. Leki dziegciowe są pochodnymi smoły pogazowej, otrzymanej w wyniku długotrwałej destylacji węgla kamiennego oraz różnych rodzajów drewna. Aktualnie dostępne są w formie kremów, maści, szamponów czy nawet mydła najczęściej koloru czarnego o nieprzyjemnym zapachu. Dziegcie sprawdzają się w leczeniu łuszczycy, wyprysków, zmian łojotokowych czy łupieżu. W ostatnim czasie wykazano, że mogą potencjalnie działać rakotwórczo choć nie potwierdziły tego żadne badania. Niemniej jednak z tego powodu w wielu krajach zostały wycofane. W Polsce preparaty dziegciowe są dostępne. Potwierdzonymi działaniami niepożądanymi tej substancji jest wrażliwość na światło – w tym na promienie słoneczne oraz podrażnienie skóry głowy.

Retinoidy zewnętrzne

Retinoidami są to pochodne kwasu witaminy A stosowane w łuszczycy. Stosuje się je zewnętrznie w postaci żelu, kremu lub roztworu. Działają na układ immunologiczny i ograniczają stan zapalny hamując rozrost naskórka. Działaniem niepożądanym leczenia retinoidami jest podrażnienie skóry, może także poważnie uszkadzać płód dlatego nie mogą stosować go kobiety w ciąży jaki i te, które ją planują w okresie do 2 lat od ostatniego korzystania z retinoidów. W przypadku mężczyzn – leczenie łuszczycy tą substancją nie ma wpływu na powikłania dla potencjalnie poczętego dziecka. Do tej pory w leczeniu łuszczycy ma swoje zastosowanie jeden z leków – tazaroten . Zastosowanie go w połączeniu z terapią promieniami UVB czy z lekami opracowanymi na bazie pochodnych witaminy D3 pozwala na osiągnięcie lepszych efektów.

Strona została opublikowana przez firmę